Nieuws over documentaire KYAN

Therapeut Monique Koel vertelt over haar ervaringen.

In de vorige nieuwsbrieven hebben Devin en Baue jullie verteld hoe zij het onderzoeksproces van Devin hebben ervaren. Zijn onderzoek naar welke invloed het overlijden van zijn broertje Kyan, 23 jaar geleden, op hem heeft gehad en hoe Baue dit proces als zijn partner heeft ervaren. Wij dachten dat jullie het wellicht ook interessant zouden vinden om van mij als Devin’s therapeut te horen, hoe ik dit begeleidingsproces van Devin heb ervaren.

De vraag die Devin mij in augustus 2017 stelde of ik hem wilde begeleiden in zijn onderzoek naar welke invloed het overlijden van zijn broertje en het opgroeien tussen twee rouwende ouders op hem gehad heeft, was voor mij geen ongebruikelijke vraag. Toen Devin daar echter aan toevoegde dat hij zijn therapiesessies met mij wilde filmen zodat hij er een documentaire van kon maken, was voor mij wel een zeer ongewone vraag en moest ik goed over nadenken. Therapie is immers een intens en zeer persoonlijk proces. Wil je zoiets kwetsbaars vastleggen en publiek maken? Hoe worden de sessies door anderen geïnterpreteerd? En ook, wat is de invloed van de aanwezigheid van camera’s op de begeleiding, op mij, op Devin? Toen ik vervolgens aan Devin vroeg wat zijn reden hiervoor was, antwoordde hij dat hij in zijn zoektocht naar informatie over de gevolgen van het verlies van een broertje of zusje, erg weinig documentatie had gevonden. Door zelf deze documentaire te maken, hoopt hij ook anderen hiermee te helpen. En dit herkende ik van andere cliënten met een soortgelijke geschiedenis. Hoe zij – ook ver in de volwassenheid – nog steeds met de kwetsbaarheid van het verlies van het overleden broertje of zusje kunnen worstelen. Ik realiseerde me dat deze documentaire ook voor die kinderen van toen, betekenisvol kan zijn en alsnog erkenning en heling kan geven aan hun verdriet en verlies. Hoewel ik het echt spannend vond en nog steeds vind, heb ik ja gezegd tegen dit mooie en respectvolle doel.De eerste sessie was echt onwennig. Daar stonden twee jonge mannen voor de deur met 3-4 tassen vol apparatuur. Mijn praktijkruimte werd gevuld met lampen en statieven met camera’s en ik had het gevoel dat wij er maar net bij konden. Gelukkig viel dat mee. In ons voorgesprek had Devin mij gevraagd of het misschien beter was om een cameraman in te huren die geen enkele connectie had met Devin en zijn geschiedenis. Ik ben tot op de dag van vandaag zo blij dat we ervoor gekozen hebben om Baue het camerawerk te laten doen. Afgezien van zijn vakkundigheid, was het zo mooi om te zien hoe hij vanachter de camera reageerde op Devin en zijn proces, en hoe ik Baue in de sessies kon betrekken. Het droeg bij aan een vertrouwde en veilige setting voor Devin. Voor Devin en mij bleek al vrij snel dat een draaiende camera vrijwel geen verstorende invloed had op onze gespreksvoering tijdens de sessies. Wel was ik door de veelheid aan apparatuur genoodzaakt vanuit de stoel te werken, terwijl ik doorgaans meer met de cliënt in beweging ben waardoor de cliënt, ook ondersteund met lichaamswerk, dichter bij het gevoel kan komen. Ondanks die handicap hebben Devin en ik toch die diepere gevoelslaag bij Devin kunnen bereiken met hulpmiddelen zoals creativiteit en ritueel, als ook de diep helende werking van een familieopstelling. Devin heeft dit begeleidingsproces als bevrijdend ervaren, en het heeft hem innerlijk ruimte gegeven.

Het begeleidingsproces was voor Devin zeker niet gemakkelijk, omdat alles in hem weerstand bood tegen voelen: “voelen maakt zwak, voelen doet pijn, voelen maakt Mama verdrietig, niet voelen is veel veiliger, want dan heb je controle”, waren onbewust enkele van zijn overtuigingen, waarmee hij is opgegroeid. Onder meer deze overtuigingen zorgden in dit heftige en emotionele proces voor een relatiecrisis. Door de intensiteit en heftigheid van het proces kon het bijna ook niet anders dat de partners zich op een andere manier tot elkaar gingen verhouden. Door hierover, in een aantal sessies, met hen open te spreken en te werken, kon de relatie zich verdiepen en maakte het Devin en Baue bewuster van hun eigen levensthema’s en behoeften. Als ik Devin en Baue zo samen zie, ben ik blij dat ik hen in die moeilijke fase heb kunnen bijstaan en dat ze de weg naar elkaar hebben hervonden. Ook Baue is zichzelf in dit proces tegengekomen en heeft ook de moed gehad, enkele van zijn levensthema’s met mij aan te gaan. Een levenspartner kan nu eenmaal niet aan de zijlijn blijven staan; hij wordt erbij betrokken en zeker in het geval van Devin en Baue, waar zij naast levenspartners ook zakelijke partners zijn.

Ook heb ik individueel met Devin’s vader en moeder kunnen spreken, hoe zij het overlijden van Kyan en het rouwproces ervaren. Mooie gesprekken waar ik met veel respect en warmte op terugkijk. Om privacy redenen hebben wij deze gesprekken buiten de documentaire gehouden, maar ze hebben zeker invloed gehad op het verdere verloop van het begeleidingsproces.
Is na het voltooien van de documentaire dit proces nu klaar? Nee, m.i. blijft een dergelijk proces doorgaan; één ieder blijft op zijn of haar manier de overledene missen, ernaar verlangen, herinneren. De scherpte van de pijn van het verlies, wordt in de loop jaren wellicht zachter, maar vergeten…? Nee, natuurlijk niet: Kyan hoort en blijft erbij. Voor de documentaire hebben we wel naar een afronding toegewerkt. Zo hebben we een laatste sessie gehad op een zonnige zaterdag in het prachtige kasteel Oud Poelgeest. Vader Marco, moeder Brigitte, zusje Yentll, partner Baue en Devin waren aanwezig. Een sessie, zo mooi en ontroerend, waar alle emoties er mochten zijn en de dingen gezegd konden worden, met respect en ruimte voor en naar elkaar. Als therapeut mocht ik van heel dichtbij ervaren hoe zo’n groot verlies, ook zo verbindend kan werken.

Devin en Baue zijn nu het vele filmmateriaal aan het monteren. En zoals Devin mij vertelde, bij het zien ervan ervaart hij iedere sessie opnieuw, waardoor hij veel emoties herbeleeft en hij er zijn tijd voor moet nemen.
Voor Devin heeft dit proces ruimte gegeven om te kunnen en mogen voelen. Voor mij was het een intense en mooie begeleidingsreis, welke ik met groot respect en warmte naar Devin, Brigitte, Marco, Yentll en Baue heb mogen afleggen. Ik voel me vereerd dat ik hiervan deel heb kunnen uitmaken. En natuurlijk ben ik razend benieuwd naar het eindresultaat, de documentaire en blijf ik het tevens enorm spannend vinden!

Een warme groet,

Monique Koel
Rouw- en relatietherapeut

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.