Documentaire Kyan - Gesprek Marco

Documentaire KYAN, de montage kan beginnen! 

Documentaire KYAN, de montage kan beginnen! 

NIEUWSUPDATE; 21-05-2018

De maand mei is de maand waarin 23 jaar geleden mijn broertje werd geboren, en de maand waarin we nu de laatste opnames hebben gemaakt voor de documentaire. Allereerst dank je wel voor alle reacties die we hebben gekregen op onze vorige nieuwsbrief. Het is erg fijn om te merken dat onze updates in groten getale worden gelezen en gewaardeerd. We vertelden jullie in maart dat we op het punt stonden de gesprekken met mijn familieleden te filmen. Dit zit er inmiddels op. Ik kan alvast vertellen dat dit goed is verlopen en dat we blij zijn met de resultaten. In de vorige nieuwsbrief schreef ik over de rol van Baue in ons onderzoek. Hij vertelt jullie nu dan ook over de afgelopen tijd.

Vier jaar geleden leerde ik Devin kennen. Hij kwam op mij over als een zorgzame jongen, betrouwbaar, degene die het allemaal wel zal regelen als het misgaat. Een introverte jongen die korte antwoorden gaf als ik hem een vraag stelde. Iemand die niet opvalt vanwege een uitbundig karakter, maar omdat hij alleen al met zijn aanwezigheid intrigeert. Dit maakte hem mysterieus, een eigenschap die mij nóg nieuwsgieriger maakte naar de rest van zijn karakter. Een jongen met een schoonheid waarmee hij – samen met zijn intelligentie, scherpzinnigheid en humor – men om de vinger weet te winden. Mij in ieder geval. Nu, vier jaar later, weet ik dat er nog meer achter die eerste indruk schuilgaat. Zorgzaam is hij nog steeds, maar daar komt bij dat hij door het vuur gaat voor zijn naasten, hij zal de strijd aangaan met je vijanden en onvoorwaardelijk veel van je houden, hij laat je niet alleen en als je hém alleen laat, komt hij je persoonlijk halen. Maar achter deze heroïsche kwaliteiten schuilt nog meer. Intussen is mij bekend dat zijn stille aanwezigheid ook op een negatieve manier de aandacht kan trekken. Een brok aan emoties die niet tot uiting komt. Als een tijdbom die voortdurend tikt maar niet ontploft. Het kan harder tikken door te roepen en te schreeuwen, maar de knal blijft uit.Kyan documentaire beeldhouwen

Vrij ontspannen en zonder al te veel verwachtingen ging ik met hem dit proces aan. Natuurlijk hoopte ik het één en ander, maar die wensen liet ik gauw weer los; het was immers zíjn zoektocht, zíjn ontwikkeling. Ik zag mezelf vooral als degene achter de camera. De observator. Dev ging wekelijks naar de praktijk van rouwtherapeute Monique en ik vergezelde hem met de camera. Naarmate de sessies tussen Devin en Monique vorderden en Dev van alles over zichzelf te weten kwam, werd voor mij ook het één en ander steeds meer duidelijk. Over hem, over onze relatie, over hem en mij en dus over mezelf. Toen hij eenmaal de familie-opstelling deed, kreeg ik in de gaten dat het mij raakte. Diep raakte. Toen ik met tranen over mijn wangen en met druipend snot uit m’n neus vanachter de camera naar mijn vriend stond te kijken, besefte ik dat ik helemaal geen observator van de situatie was; ik zat er middenin.

Documentaire Kyan - Dev en Bau therapie

Therapeute Monique besloot mij er meer bij te betrekken en zo zaten we ineens op 28-jarige leeftijd samen in relatietherapie – althans, het had er veel van weg. Hier ondervonden Dev en ik dat wanneer een toestand ons te ingewikkeld wordt, ieder van ons automatisch in een bepaald gedrag schiet. Een gedrag dat we onszelf vroeger hebben aangeleerd om te kunnen overleven. We waren genoodzaakt ons verleden onder ogen te zien en te aanvaarden dat deze gedragingen uit onze kindertijd vandaag de dag niet meer van belang zijn; we hebben immers overleefd. We kunnen het loslaten en het slechts als een hulpbron zien – en niet als een redmiddel.Ik leerde Dev steeds beter kennen en kreeg daardoor meer begrip voor hem en hij voor mij. Met dit begrip en de nieuwe inzichten die we hadden vergaard wisten we elkaar beter te bereiken, zorgvuldiger met elkaar te communiceren en een stap terug te doen wanneer je in de gaten had: o ja, nu doe ik het weer. Maar we hebben het ook zwaar gehad, echt zwaar. Devin en ik wonen samen, werken samen en als we dan óók nog zo intens bezig zijn met onze eigen en elkaars emoties, gevoelens en verlangens… het werd soms allemaal teveel. De ene keer was het Dev die erdoorheen zat omdat hij vond dat zijn proces of mijn proces of het gezamenlijke proces niet snel genoeg ging. De andere keer was ík er klaar mee en schreeuwde ik dat het alleen maar over hem gaat en ‘ik er verdomme ook nog ben’. En wanneer we er samen doorheen zaten, vonden we elkaar weer terug.

Nu was dan eindelijk het moment aangebroken. Met alle ervaring en kennis die hij de afgelopen maanden heeft opgedaan ging Devin april jongsleden terug naar zijn vader, zijn moeder en z’n zusje om met hen in dialoog te gaan. Iets wat hij spannend vond, maar waar hij ook naar uitkeek. De eerste ontmoeting vond plaats tussen hem en Marco, zijn vader. Ze hadden afgesproken op een bankje in het park en beide oogden erg nerveus. Die nervositeit had iets aandoenlijks; nóg meer werd duidelijk dat hier een vader en een zoon naast elkaar zaten die op eenzelfde manier met situaties kunnen omgaan. Maar niet alleen hiermee springen zij op gelijke wijze om; Devin heeft regelmatig last van het feit dat hij ’s morgens met een neerslachtig gevoel kan wakker worden en dat hij geen idee heeft waar dit gevoel vandaan komt en hij weet al helemaal niet hoe hiermee om te gaan. Een gevoel dat zijn vader zeker herkent.

Daarbij gaf Devin aan dat hij moeilijk kan benoemen of het bij zichzelf gaat om boosheid, verdriet of misschien wel iets heel anders. In ieder geval is het iets wat zijn hele dag kan bepalen en doordat hij het niet goed onder woorden kan brengen, blijft het ongrijpbaar.“Ik krijg het niet gezegd. Alsof het in mijn keel blokkeert.”“Misschien is dit een soort angst bij jou,” reageerde Marco. “Misschien ben je bang dat jou hetzelfde zal overkomen als wat mij is overkomen.” En daar sloeg hij, wat mij betreft, de spijker op z’n kop. Het was ontroerend om te zien hoe zijn vader zijn zoon ermee op weg wilde helpen. Marco probeerde Dev te laten inzien dat hij niet moet uitgaan van die angst, maar juist van de enorme kracht die hij bezit. De kracht om met deze zoektocht zijn eigen angst te overwinnen door júist te gaan praten.

Ik vind het lastig om m’n vriend regelmatig neerslachtig te zien. Ook omdat hij mij moeilijk kan vertellen waarom dit zo is. Ik betrok het meestal op mezelf en dacht: maar wat heb ik dan verkeerd gedaan? Inmiddels weet ik dat het een innerlijke strijd is die hij voert en probeer ik er gewoon voor hem te zijn. Er is de afgelopen tijd voor mij al veel veranderd. Ik zie aan Devin dat hij bewust met deze onvrede omgaat door samen te zoeken naar wat voor gevoelens dit zouden kunnen zijn en waar ze mogelijk vandaan komen.

Documentaire Kyan - Gesprek Marco

Het tweede gesprek dat hij voerde was met zijn 18-jarige zusje Yentll. Samen zijn ze gaan varen door de grachten van Den Bosch, hun geboorteplaats. Wat mij opviel aan dit gesprek was dat Yentll hierin een volwassen positie aannam. Zij is geboren nadat Kyan is overleden en het is voor haar natuurlijk ontzettend vreemd geweest om te worden grootgebracht in een gezin dat in rouw is en waarbij iedereen via een andere weg is proberen om te gaan met deze pijn. Ze kreeg meer begrip voor het feit dat Devin dit proces is aangegaan, ze luisterde naar haar grote broer, durfde vragen te stellen of juist ergens haar vraagtekens bij te zetten. En Devin luisterde naar háár, wat Kyan voor háár betekent – ze heeft hem immers nooit gekend. En hij luisterde naar hoe zíj omgaat met de gevolgen van Kyan’s dood, die toch bij elk gezinslid een litteken heeft achtergelaten.

Vervolgens kwam het gesprek met zijn moeder Brigitte aan bod. Zijn ouders namen Devin vroeger al veel in bescherming, maar dit versterkte logischerwijs door het wegvallen van Kyan, bang om Devin kwijt te raken; zijn vader raakte in paniek als Devin te ver van huis aan het buitenspelen was en Devin heeft tot late leeftijd bij papa en mama in bed geslapen. Het resultaat hiervan zie ik vandaag de dag veel terug; ze kunnen niet zonder elkaar en als ik naast Dev in bed lig, houdt hij mij in zijn slaap zó stevig vast dat ik soms ’s nachts wakker schrik. Na het overlijden van Kyan is moeder Brigitte een jaar lang thuisgebleven, bij Dev. Als ze hem naar school had gebracht keerde ze regelmatig terug om daar op het schoolplein voor het raam te staan, kijken of Dev er nog was. En hij deed andersom hetzelfde: voor het raam staan kijken en wachten.Op de dag dat Brigitte weer voor het eerst sinds tijden naar haar werk ging, was dit voor beiden verschrikkelijk. Devin rende huilend achter zijn fietsende moeder aan in de hoop dat zij bij hem zou blijven. In hun gesprek in april vertelde Brigitte aan Devin hoe zij destijds is omgegaan met haar verdriet over Kyan; ze zette harde muziek op zodat niemand haar hoorde huilen. Vooral geen emoties tonen, en zeker niet aan Devin. Het was bijzonder om ditmaal zo dicht op de huid te mogen zitten, te zien hoe zij met elkaar over een drempel stapten en kwetsbaar mochten zijn van zichzelf.

Documentaire Kyan - Gesprek Brigitte

Het waren elk op zichzelf staande, bijzondere gesprekken. Gedachtes werden gedeeld en diepgewortelde vragen werden gesteld, van beide kanten. Gesprekken over vroeger en gesprekken over nu. En Kyan was overal aanwezig. Zeer aanwezig. Voor het eerst sinds zijn overlijden kon iedereen terugblikken naar toen en werd er collectief gerouwd. Dit kreeg later nog een diepere laag toen uiteindelijk – wat de documentaire betreft – het allerlaatste gesprek plaatsvond. Therapeute Monique had ons allemaal bij elkaar geroepen om gezamenlijk onze ervaringen van de afgelopen maanden te delen. Daar werd duidelijk hoeveel er de laatste tijd is gebeurd en wat een enorme verandering Devin ons allemaal heeft gebracht voor de rest van ons leven en dat van hemzelf. De knal is gekomen, de tijdbom is ontploft en daar vlogen plots duizend sterretjes de lucht in. Ik ben ongelofelijk trots op Dev, maar ook op zijn ouders en zusje, die zich zo hebben durven blootstellen omdat hun zoon en grote broer dit nou eenmaal van hen vroeg.

We zijn begonnen met de montage en ik ben ervan overtuigd dat we straks iets zullen laten zien wat waarachtig is, intiem, herkenbaar, ontroerend en troostend, en bovenal – zoals Dev’s moeder het al noemde: een eerbetoon aan Kyan.

Documentaire Kyan - Monique laatste gesprek

Vorige nieuwsbrief gemist?

Lees hem hier terug:

Productie documentaire ‘Kyan’ in volle gang.

Documentaire maken?

Idee voor een documentaire of wil je documentaire inzetten voor je bedrijf? Bekijk hieronder de mogelijkheden en neem contact met ons op.

Documentaire

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.